اقتصاد صنفی ایران بیش از آنکه با کمبود سامانه مواجه باشد، با پراکندهبودن داده، فرایند، قواعد و حکمرانی روبهروست. ایده «سیستمعامل اقتصاد صنفی ایران» میتواند نقطه آغاز عبور از این جزیرههای دیجیتال باشد؛ اما تحقق آن نیازمند معماریای فراتر از یکپارچهسازی سامانههاست؛ معماریای که داده، هویت، خدمات، قواعد، امنیت، هوش مصنوعی و حکمرانی را در یک چارچوب مشترک به هم پیوند دهد.
با شتابگرفتن تحول دیجیتال، گسترش پلتفرمها و ظهور مدلهای جدید کسبوکار، یکی از چالشهای مهم اقتصاد ایران، فاصله میان سرعت تغییرات اقتصادی و ظرفیت نهادهای تنظیمگر برای سازگاری با این تحولات است؛ مسئلهای که میتوان از آن با عنوان «ناترازی حکمرانی» یاد کرد.
از پیشبینی آینده تا آمادگی برای آینده تا همین چند سال پیش، بسیاری از سازمانها تصور میکردند اگر اطلاعات کافی داشته باشند، بازار را بهدرستی تحلیل کنند و یک برنامه استراتژیک سهساله یا پنجساله بنویسند، میتوانند آینده خود را تا حد زیادی مدیریت کنند. اما مسئله امروز پیچیدهتر از این است.
