خانه کتاب / فصل 12
متن کامل
CHAPTER / 12

فصل دوازدهم: مدیریت ریسک، الزامات حقوقی، نظام انطباق و سازوکار تصویب و اجرای نهایی زیست‌بوم فناوری و نوآوری اصناف ایران

۱۲-۱. مقدمه

تدوین سند جامع توسعه زیست‌بوم فناوری و نوآوری اصناف ایران، با محوریت اجرای پایلوت در تهران و قابلیت گسترش ملی، زمانی به یک برنامه اجرایی معتبر تبدیل می‌شود که علاوه بر برخورداری از اهداف راهبردی، ساختار نهادی، برنامه‌های عملیاتی و مدل اقتصادی، دارای نظام مشخص مدیریت ریسک، انطباق حقوقی، تصویب، پاسخ‌گویی و کنترل اجرای تعهدات باشد.

زیست‌بوم پیشنهادی به دلیل حضور بازیگران متعدد و ارتباط با فعالیت‌های اقتصادی، داده‌های تجاری، خدمات فناورانه، سرمایه‌گذاری و نهادهای صنفی، با مجموعه‌ای از ریسک‌های حقوقی، مالی، نهادی، اجرایی و فناورانه مواجه است.

برای مثال، ممکن است پروژه‌ای از نظر فنی قابلیت اجرا داشته باشد، اما دسترسی به اطلاعات مورد نیاز آن از نظر قانونی یا قراردادی مجاز نباشد.

ممکن است یک پلتفرم تجاری دارای تقاضای قابل توجهی باشد، اما مدل دریافت کارمزد، مسئولیت تسویه وجوه یا ساختار مشارکت آن نیازمند مجوز یا بررسی حقوقی اختصاصی باشد.

همچنین ممکن است اجرای برنامه‌ای توسعه‌ای با استقبال اتحادیه‌ها مواجه شود، اما نبود مرجع مشخص برای تصویب هزینه‌ها یا امضای قراردادها، اجرای قانونی آن را با مشکل روبه‌رو کند.

بنابراین، نظام مدیریت ریسک و انطباق حقوقی نباید به مرحله پایانی اجرای پروژه‌ها موکول شود.

این نظام باید از آغاز تدوین طرح، در انتخاب پروژه‌ها، طراحی قراردادها، تأمین منابع، مدیریت داده، اجرای خدمات، ارزیابی عملکرد و تصمیم توسعه حضور داشته باشد.

هدف این فصل، ارائه چارچوبی منسجم برای شناسایی و کنترل ریسک‌ها، بررسی الزامات قانونی، تعیین مسئولیت‌ها، طراحی فرایند تصویب و تدوین نقشه تبدیل سند به یک برنامه رسمی و قابل اجراست.

۱۲-۲. فلسفه مدیریت ریسک و انطباق

فلسفه اصلی این فصل عبارت است از:

«هیچ فعالیت توسعه‌ای نباید بدون اختیار معتبر، منابع مشخص، مسئول پاسخ‌گو و کنترل ریسک متناسب وارد مرحله اجرای تعهدآور شود.»

این اصل بر شش پایه استوار است.

پایه اول: مشروعیت حقوقی

تمام فعالیت‌ها باید در چارچوب قوانین، مقررات، مجوزها و اختیارات معتبر انجام شوند.

پایه دوم: شفافیت مسئولیت

برای هر تصمیم و اقدام باید مشخص باشد چه شخص یا نهادی اختیار تصویب، مسئولیت اجرا و وظیفه نظارت دارد.

پایه سوم: پیشگیری

ریسک‌های مهم باید پیش از ایجاد تعهد شناسایی شوند.

پایه چهارم: تناسب

سطح کنترل‌ها باید با اهمیت اقتصادی، حساسیت اطلاعات و شدت ریسک متناسب باشد.

پایه پنجم: پاسخ‌گویی

تصمیم‌ها و اقدامات باید مستند، قابل پیگیری و قابل رسیدگی باشند.

پایه ششم: اصلاح‌پذیری

برنامه باید امکان اصلاح یا توقف فعالیت‌هایی را داشته باشد که از نظر اقتصادی، حقوقی یا اجرایی توجیه خود را از دست داده‌اند.

۱۲-۳. دامنه نظام مدیریت ریسک

نظام مدیریت ریسک پیشنهادی باید تمام اجزای زیست‌بوم را در بر گیرد.

این دامنه شامل موارد زیر است:

۱. ساختار راهبری و دبیرخانه.

۲. همکاری اتاق اصناف و اتحادیه‌ها.

۳. مشارکت واحدهای صنفی.

۴. انتخاب شرکت‌های فناور.

۵. قراردادهای خدماتی و پژوهشی.

۶. پروژه‌های توسعه فناوری.

۷. پلتفرم‌های تجارت B2B.

۸. خدمات مالی و سرمایه‌گذاری.

۹. گردآوری و پردازش داده.

۱۰. امنیت سامانه‌ها.

۱۱. مالکیت فکری و اسرار تجاری.

۱۲. آموزش و توانمندسازی.

۱۳. منابع مالی و هزینه‌کرد.

۱۴. پایش و ارزیابی.

۱۵. توسعه جغرافیایی و ملی.

برای هر حوزه باید ریسک‌های اختصاصی تعیین شود و مسئول مشخصی برای پیگیری اقدامات کنترلی وجود داشته باشد.

۱۲-۴. مبانی حقوقی اصلی سند

در اجرای زیست‌بوم، مجموعه‌ای از قوانین و مقررات ممکن است حسب نوع فعالیت و شخصیت حقوقی طرف‌ها اعمال شود.

مهم‌ترین مبانی قانونی مورد بررسی عبارت‌اند از:

۱۲-۴-۱. قانون نظام صنفی کشور

قانون نظام صنفی و اصلاحات آن، مبنای اصلی تعیین جایگاه، وظایف، اختیارات و روابط نهادی اتاق‌های اصناف و اتحادیه‌های صنفی است.

به‌ویژه مواد مربوط به شخصیت حقوقی اتاق‌های اصناف، وظایف آن‌ها، منابع مالی، جایگاه اتاق اصناف ایران و اختیارات مراجع نظارتی باید مبنای بررسی حقوقی برنامه قرار گیرند.

۱۲-۴-۲. قانون تجارت الکترونیکی

این قانون در موضوعاتی مانند اعتبار داده‌پیام، حقوق مصرف‌کننده در معاملات مشمول، حفاظت از برخی داده‌های شخصی و اسرار تجاری الکترونیکی اهمیت دارد.

۱۲-۴-۳. قانون جرایم رایانه‌ای

این قانون در زمینه دسترسی غیرمجاز، نقض محرمانگی و سایر جرایم مرتبط با داده‌ها و سامانه‌های رایانه‌ای اهمیت دارد.

۱۲-۴-۴. قانون مدیریت داده‌ها و اطلاعات ملی

قانون مصوب ۱۴۰۱ در زمینه حکمرانی و تبادل داده‌های ملی، مسئولیت‌هایی را برای دستگاه‌ها و نهادهای مشمول و برخی ارائه‌دهندگان خدمات تحت تنظیم‌گری بخشی مقرر کرده است.

شمول و تکالیف دقیق این قانون برای هر یک از بازیگران زیست‌بوم باید با توجه به شخصیت حقوقی، نقش و نوع داده بررسی شود.

۱۲-۴-۵. قوانین مالکیت فکری

از جمله:

قانون حمایت از حقوق پدیدآورندگان نرم‌افزارهای رایانه‌ای.

قانون حمایت از مالکیت صنعتی مصوب ۱۴۰۳.

مقررات مرتبط با اسرار تجاری و حقوق قراردادی فناوری.

۱۲-۴-۶. مقررات مالی و بانکی

در پروژه‌های تأمین مالی و پرداخت، مقررات بانک مرکزی و سایر مراجع ذی‌صلاح متناسب با نوع فعالیت باید رعایت شود.

۱۲-۴-۷. قوانین و مقررات مالیاتی

از جمله مقررات مربوط به مالیات، صورتحساب الکترونیکی، سامانه مؤدیان و سایر تکالیف قانونی مرتبط با نوع فعالیت.

۱۲-۴-۸. قوانین کار و بیمه

در استفاده از نیروی انسانی، قراردادهای استخدامی، پیمانکاری و خدمات تخصصی، تعهدات مربوط باید بررسی شوند.

۱۲-۴-۹. مقررات معاملات و قراردادها

قواعد عمومی قراردادها و حسب مورد مقررات اختصاصی معاملات، انتخاب پیمانکار و تشریفات قانونی باید رعایت شوند.

اصل حقوقی

وجود نام یک قانون در این فصل به معنای شمول یکسان آن بر تمام بازیگران نیست.

برای هر پروژه باید «ماتریس شمول قوانین» تهیه شود و مشخص گردد کدام مقررات دقیقاً بر آن پروژه و طرف‌های قرارداد حاکم است.

۱۲-۵. جایگاه حقوقی اتاق اصناف تهران

اتاق اصناف تهران، در چارچوب قانون نظام صنفی، دارای مأموریت‌ها و اختیارات مشخصی است.

زیست‌بوم فناوری و نوآوری اصناف می‌تواند در بخش‌هایی از جمله هماهنگی، راهنمایی، آموزش، پژوهش و توسعه ظرفیت‌های صنفی با مأموریت‌های قانونی اتاق اصناف ارتباط داشته باشد.

بااین‌حال، این ارتباط نباید به ایجاد اختیار نامحدود برای ورود مستقیم به فعالیت‌های تجاری، مالی یا سرمایه‌گذاری تعبیر شود.

اصول پیشنهادی

۱. اتاق اصناف تهران به‌عنوان نهاد راهبر پیشنهادی پایلوت، در محدوده اختیارات خود مشارکت کند.

۲. اجرای مستقیم خدمات تجاری تنها در صورت وجود مبنای قانونی و ساختار حقوقی معتبر بررسی شود.

۳. خدمات تخصصی تا حد امکان از طریق اشخاص واجد شرایط و قراردادهای روشن ارائه شوند.

۴. منابع مالی اتاق صرفاً مطابق مقررات و مصوبات لازم تخصیص یابند.

۵. ایجاد شخصیت حقوقی جدید، در صورت ضرورت، نیازمند بررسی مستقل باشد.

۶. هیچ توافق یا مصوبه داخلی نباید موجب انتقال اختیارات قانونی سایر مراجع به دبیرخانه شود.

۱۲-۶. جایگاه اتاق اصناف ایران در توسعه ملی

اتاق اصناف ایران دارای شخصیت حقوقی مستقل، غیرتجاری و غیرانتفاعی و فاقد شعبه است.

بنابراین، توسعه ملی زیست‌بوم باید بر پایه همکاری نهادی، توافقات معتبر و رعایت استقلال اتاق‌های اصناف صورت گیرد.

الزامات

۱. بررسی حدود اختیارات اتاق اصناف ایران.

۲. هماهنگی با مراجع ذی‌صلاح.

۳. تعیین مدل همکاری با اتاق‌های اصناف شهرستان‌ها و مراکز استان‌ها.

۴. تدوین توافق‌های اجرایی برای هر منطقه.

۵. تفکیک استانداردهای مشترک از مسئولیت‌های محلی.

۶. جلوگیری از ایجاد شعبه یا ساختار موازی فاقد مبنای قانونی.

۷. تعیین مسئولیت‌های مالی، داده‌ای و قراردادی هر طرف.

۱۲-۷. تفکیک تصمیم‌سازی، تصویب، اجرا و نظارت

یکی از مهم‌ترین الزامات حقوقی و مدیریتی طرح، تفکیک چهار کارکرد اساسی است.

کارکرد اول: تصمیم‌سازی

بررسی مسائل، تهیه پیشنهادها، تحلیل گزینه‌ها و ارائه نظر کارشناسی.

این وظیفه می‌تواند توسط شورای راهبری پیشنهادی، دبیرخانه یا کمیته‌های تخصصی انجام شود.

کارکرد دوم: تصویب

اتخاذ تصمیم معتبر درباره برنامه، منابع، قراردادها و تعهدات.

این اختیار متعلق به مرجع قانونی یا قراردادی صلاحیت‌دار است.

کارکرد سوم: اجرا

انجام فعالیت‌ها و تحقق خروجی‌ها در چارچوب تصمیم‌ها و قراردادهای معتبر.

این نقش بر عهده مدیران و مجریان تعیین‌شده خواهد بود.

کارکرد چهارم: نظارت و ارزیابی

بررسی انطباق اقدامات با قوانین، قراردادها، بودجه و شاخص‌های عملکرد.

این مسئولیت باید با استقلال مناسب از اجرای مستقیم فعالیت‌ها انجام شود.

اصل مهم

تصویب یک برنامه راهبردی، به‌تنهایی مجوز ایجاد هر نوع تعهد مالی، امضای قرارداد، تبادل داده یا آغاز پروژه‌های تجاری نیست.

برای هر دسته از اقدامات باید اختیار و مجوز مربوط به‌صورت مستقل احراز شود.

۱۲-۸. نظام کنترل اختیارات

پیشنهاد می‌شود «ماتریس اختیارات» به‌عنوان یکی از اسناد اصلی اجرایی تهیه شود.

این ماتریس باید برای هر تصمیم مشخص کند:

۱. موضوع تصمیم.

۲. مرجع پیشنهاددهنده.

۳. مرجع بررسی‌کننده.

۴. مرجع تصویب.

۵. صاحب امضای مجاز.

۶. سقف مالی اختیار.

۷. مستند قانونی یا قراردادی.

۸. نحوه نظارت.

۹. شرایط گزارش‌دهی.

۱۰. امکان تفویض یا عدم تفویض.

نمونه موضوعات

تصویب برنامه سالانه.

تصویب بودجه.

انعقاد قرارداد پژوهشی.

خرید خدمات فناوری.

انتخاب مجری پایلوت.

ایجاد تعهد مالی.

مشارکت در پروژه تجاری.

دسترسی به داده‌های محرمانه.

توسعه فعالیت به استان جدید.

تا پیش از تصویب ماتریس اختیارات، هیچ اختیار جدیدی برای دبیرخانه یا مدیر اجرایی نباید مفروض تلقی شود.

۱۲-۹. الزامات حقوقی منابع مالی

مطابق ماده ۳۷ مکرر قانون نظام صنفی، منابع مالی اتاق اصناف شهرستان در چارچوب قانون مشخص شده‌اند.

از جمله این منابع، وجوه مربوط به خدمات غیرموظف در چارچوب مقررات است.

بنابراین، دریافت بهای خدمات یا تخصیص منابع به پروژه‌های زیست‌بوم باید دارای مبنای قانونی، مصوبه و مستندات معتبر باشد.

کنترل‌های ضروری

۱. مشخص‌بودن منشأ منابع.

۲. تعیین ماهیت حقوقی دریافت.

۳. تعیین حساب و متولی نگهداری وجوه.

۴. ثبت تعهدات.

۵. تصویب هزینه‌ها.

۶. رعایت مقررات مالی و حسابداری.

۷. تفکیک درآمد خدمات از سرمایه‌گذاری.

۸. جلوگیری از دریافت وجه اجباری فاقد مبنای قانونی.

۹. رعایت الزامات مالیاتی.

۱۰. گزارش‌دهی و حسابرسی.

ملاحظه مهم درباره اصلاحات ۱۴۰۳

ماده ۲۰ مکرر قانون نظام صنفی، الزامات مشخصی درباره تهیه و بارگذاری صورت‌های مالی و ترازنامه اتاق‌های اصناف و اتحادیه‌ها مقرر کرده است.

تبصره این ماده نیز برای برخی نهادها با درآمد ناخالص سالانه کمتر از نصاب قانونی، ترتیبات متفاوتی در زمینه حسابرسی پیش‌بینی می‌کند؛ بدون آنکه اصل تکلیف ارائه اطلاعات مالی به‌طور کامل منتفی شود.

بنابراین، برنامه مالی زیست‌بوم باید با نظام حسابداری، گزارش‌دهی و حسابرسی لازم‌الاجرای نهاد مربوط سازگار باشد.

۱۲-۱۰. الزامات قراردادها

به دلیل تعدد بازیگران، قراردادها یکی از مهم‌ترین ابزارهای کنترل ریسک هستند.

برای هر پروژه باید مشخص شود:

۱. طرف‌های قرارداد چه کسانی هستند؟

۲. موضوع قرارداد چیست؟

۳. چه خدمات یا محصولاتی باید تحویل داده شوند؟

۴. مسئولیت هر طرف چیست؟

۵. مبلغ و روش پرداخت چگونه تعیین می‌شود؟

۶. معیار پذیرش خروجی چیست؟

۷. حقوق داده چگونه مدیریت می‌شود؟

۸. حقوق مالکیت فکری چگونه تعیین می‌شود؟

۹. مسئولیت نگهداری و پشتیبانی با چه کسی است؟

۱۰. خسارت ناشی از نقض تعهد چگونه بررسی می‌شود؟

۱۱. شرایط خاتمه چیست؟

۱۲. فرایند تحویل و بازگرداندن دارایی‌ها چگونه خواهد بود؟

۱۳. اختلافات از چه مسیر قانونی یا قراردادی حل می‌شوند؟

اصل قرارداد

تفاهم‌نامه عمومی نباید جایگزین قرارداد اجرایی دارای تعهدات مشخص شود.

اگر همکاری مستلزم هزینه، دسترسی به داده، توسعه فناوری یا ایجاد مسئولیت باشد، اسناد مربوط باید به‌صورت اختصاصی تنظیم شوند.

۱۲-۱۱. نظام انتخاب مجریان و کنترل تعارض منافع

زیست‌بوم باید امکان مشارکت رقابتی شرکت‌ها و ارائه‌دهندگان خدمات را فراهم کند.

مراحل کنترل

۱. تعیین نیاز واقعی.

۲. تدوین معیارهای انتخاب.

۳. بررسی امکان استفاده از راهکارهای موجود.

۴. دریافت پیشنهادهای قابل مقایسه.

۵. ارزیابی فنی و اقتصادی.

۶. بررسی صلاحیت حقوقی.

۷. بررسی امنیت و حفاظت از داده.

۸. شناسایی تعارض منافع.

۹. ثبت دلایل انتخاب.

۱۰. تصویب توسط مرجع صلاحیت‌دار.

تعارض منافع

تعارض منافع ممکن است در شرایطی مطرح شود که شخص یا نهادی در تصمیم‌گیری درباره انتخاب مجری مشارکت کند و هم‌زمان در نتیجه قرارداد منفعت مستقیم داشته باشد.

برای کنترل این ریسک باید:

منافع مرتبط افشا شود.

تصمیم‌های دارای تعارض مستند شوند.

شخص دارای تعارض مؤثر از تصمیم مربوط کنار گذاشته شود.

ارزیابی مستقل در موارد لازم انجام شود.

انتخاب مجری بر اساس معیارهای از پیش تعیین‌شده باشد.

شمول مقررات معاملات

شمول قانون برگزاری مناقصات یا سایر مقررات خاص معاملات بر هر قرارداد باید با توجه به شخصیت حقوقی کارفرما، منبع تأمین مالی و ماهیت قرارداد بررسی شود.

نباید فرض شود که تمام قراردادهای مرتبط با زیست‌بوم به‌طور یکسان مشمول یا معاف از این مقررات هستند.

۱۲-۱۲. الزامات حفاظت از داده‌های شخصی

بخش مهمی از خدمات زیست‌بوم ممکن است شامل اطلاعات اشخاص حقیقی، صاحبان کسب‌وکار و مشتریان باشد.

در موارد مشمول قانون تجارت الکترونیکی، مواد ۵۸ و ۵۹ شرایط مشخصی برای حفاظت از برخی داده‌پیام‌های شخصی مقرر می‌کنند.

اصول اجرایی

۱. تعیین هدف جمع‌آوری اطلاعات.

۲. جمع‌آوری داده متناسب با ضرورت.

۳. اطلاع‌رسانی روشن درباره استفاده از داده.

۴. اخذ رضایت در موارد لازم.

۵. رعایت حقوق دسترسی و اصلاح مطابق قوانین مربوط.

۶. تعیین مدت نگهداری.

۷. محدودکردن دسترسی اشخاص ثالث.

۸. حفاظت فنی و سازمانی مناسب.

۹. ثبت مسئولیت پردازش و نگهداری.

۱۰. بررسی الزامات قانونی پیش از اشتراک‌گذاری.

اصل احتیاط

رضایت یک شخص به‌تنهایی مجوز انجام هر نوع پردازش یا انتشار داده نیست.

تمام شرایط و محدودیت‌های قانونی و قراردادی باید رعایت شوند.

۱۲-۱۳. حفاظت از اسرار تجاری اصناف

اطلاعاتی مانند قیمت‌گذاری اختصاصی، فهرست مشتریان، روش‌های تأمین، قراردادهای تجاری، برنامه‌های فروش و برخی داده‌های مالی ممکن است واجد ویژگی‌های اسرار تجاری باشند.

قانون حمایت از مالکیت صنعتی مصوب ۱۴۰۳، در ماده ۱۲۲، برای اسرار تجاری تعریف قانونی ارائه کرده است.

از جمله شرایط مهم، ارزش اقتصادی یا رقابتی، در دسترس نبودن عمومی اطلاعات و اتخاذ تدابیر متعارف برای حفظ محرمانگی است.

الزامات پیشنهادی

۱. طبقه‌بندی اطلاعات محرمانه.

۲. تعیین دسترسی مبتنی بر نیاز.

۳. استفاده از توافق محرمانگی در موارد مناسب.

۴. محدودیت استفاده از اطلاعات برای اهداف دیگر.

۵. جلوگیری از انتشار داده‌های اختصاصی رقبا.

۶. کنترل دسترسی مشاوران و پیمانکاران.

۷. تعیین شرایط نگهداری و حذف اطلاعات.

۸. ثبت رخدادهای مرتبط با افشای اطلاعات.

۹. بررسی مسئولیت جبران خسارت در قرارداد.

۱۰. آموزش کارکنان مرتبط.

اصل مهم

در اختیار قرار گرفتن اطلاعات یک بنگاه نزد دبیرخانه یا شرکت مجری، به معنای انتقال خودکار حقوق تجاری مربوط به آن اطلاعات نیست.

۱۲-۱۴. الزامات مالکیت فکری

در پروژه‌های توسعه فناوری، باید پیش از شروع کار مشخص شود که حقوق محصولات و دستاوردهای ایجادشده متعلق به چه اشخاصی خواهد بود.

دارایی‌های قابل بررسی

نرم‌افزار.

کد منبع.

مستندات فنی.

طراحی صنعتی.

اختراع.

علامت تجاری.

پایگاه داده.

الگوریتم.

دانش فنی.

محتوای آموزشی.

اسرار تجاری.

موضوعات قراردادی

۱. حقوق پیشینی هر طرف.

۲. حقوق حاصل از توسعه جدید.

۳. حق بهره‌برداری.

۴. حق انتقال یا واگذاری.

۵. حق اصلاح و توسعه.

۶. نحوه استفاده از نرم‌افزارهای شخص ثالث.

۷. حقوق داده‌های کاربران.

۸. تعهدات محرمانگی.

۹. شرایط خاتمه قرارداد.

۱۰. شرایط ادامه پشتیبانی.

اصل مهم

پرداخت هزینه اجرای پروژه، لزوماً به معنای انتقال تمام حقوق مالکیت فکری، کد منبع یا حقوق بهره‌برداری نامحدود نیست.

موضوع باید با توجه به قانون و مفاد قرارداد تعیین شود.

۱۲-۱۵. الزامات امنیت سایبری

فناوری و داده‌های زیست‌بوم باید متناسب با حساسیت و اهمیت آن‌ها حفاظت شوند.

کنترل‌های پایه

۱. احراز هویت مناسب.

۲. کنترل دسترسی مبتنی بر نقش.

۳. حفاظت از اطلاعات در انتقال و نگهداری.

۴. پشتیبان‌گیری.

۵. ثبت رویدادهای مهم.

۶. مدیریت آسیب‌پذیری‌ها.

۷. به‌روزرسانی سامانه‌ها.

۸. مدیریت حساب‌های پیمانکاران.

۹. برنامه پاسخ به رخداد.

۱۰. برنامه بازیابی و تداوم خدمات.

ارزیابی تأمین‌کنندگان

برای خدمات دارای داده حساس یا اهمیت عملیاتی بالا، ارزیابی امنیتی تأمین‌کننده باید بخشی از فرایند انتخاب و قرارداد باشد.

چارچوب مرجع

استفاده از NIST Cybersecurity Framework 2.0 به‌عنوان منبع روش‌شناختی پیشنهاد می‌شود.

این چارچوب جایگزین مقررات و الزامات فنی لازم‌الاجرای ایران نخواهد بود.

۱۲-۱۶. الزامات تجارت الکترونیکی و حمایت از مصرف‌کننده

در پروژه‌هایی که شامل فروش کالا یا خدمات به مصرف‌کننده نهایی هستند، الزامات مربوط به اطلاع‌رسانی، شرایط معامله، شکایت، مرجوعی و حقوق مصرف‌کننده باید بررسی شوند.

حوزه‌های اصلی

۱. معرفی روشن ارائه‌دهنده کالا یا خدمت.

۲. نمایش اطلاعات لازم درباره کالا یا خدمت.

۳. شفافیت قیمت و هزینه‌های جانبی.

۴. تعیین شرایط تحویل.

۵. اطلاع‌رسانی درباره شرایط لغو یا انصراف در موارد مشمول.

۶. رعایت مقررات تبلیغات.

۷. ارائه روش رسیدگی به شکایات.

۸. تعیین مسئولیت فروشنده و پلتفرم.

۹. نگهداری مستندات معامله.

۱۰. رعایت مقررات اختصاصی رسته.

ملاحظه

در معاملات B2B، همه مقررات ویژه حمایت از مصرف‌کننده نهایی الزاماً به همان شکل اعمال نمی‌شوند.

مدل حقوقی باید متناسب با ماهیت طرف‌های معامله بررسی شود.

۱۲-۱۷. الزامات خدمات مالی و تأمین مالی زنجیره تأمین

یکی از برنامه‌های پیشران زیست‌بوم، تسهیل دسترسی اصناف به ابزارهای مالی است.

بااین‌حال، فعالیت‌های بانکی، اعتباری، پرداخت و سایر خدمات مالی تحت نظارت، دارای الزامات ویژه هستند.

اصول

۱. تفکیک تسهیلگری از ارائه مستقیم خدمت مالی.

۲. همکاری با نهادهای دارای مجوز.

۳. رعایت مقررات بانک مرکزی.

۴. استفاده از معاملات واقعی در ابزارهای مالی مرتبط.

۵. بررسی اعتبار و اصالت اسناد توسط مرجع ذی‌صلاح.

۶. عدم تجمیع غیرمجاز وجوه معاملات.

۷. تعیین مسئولیت بازپرداخت و نکول.

۸. شفافیت کارمزدها.

۹. رعایت الزامات صورتحساب و ثبت عملیات در موارد مشمول.

۱۰. عدم اعلام تضمین سود یا تأمین مالی پیش از تأیید نهاد مسئول.

ملاحظه مقرراتی

براساس بخشنامه بانک مرکزی مورخ ۲۱ مهر ۱۴۰۵ درباره برخی ابزارهای تأمین مالی زنجیره تولید، رعایت الزامات معاملات واقعی، استعلام‌های مقرر و ثبت برخط عملیات اهمیت دارد.

زیست‌بوم باید پیش از اجرای هر محصول مالی، آخرین ضوابط لازم‌الاجرا و مسئولیت نهاد مالی مربوط را بررسی کند.

۱۲-۱۸. الزامات مالیاتی، حسابداری و بیمه‌ای

تمام فعالیت‌های درآمدزا و قراردادهای زیست‌بوم باید از نظر تعهدات مالیاتی و حسابداری بررسی شوند.

موضوعات قابل بررسی

۱. شخصیت حقوقی دریافت‌کننده درآمد.

۲. ماهیت درآمد.

۳. نحوه صدور صورتحساب.

۴. مالیات‌های مرتبط.

۵. مالیات بر ارزش افزوده در موارد مشمول.

۶. تکالیف سامانه مؤدیان.

۷. تعهدات بیمه‌ای.

۸. نحوه ثبت دارایی‌ها.

۹. نحوه ثبت سرمایه‌گذاری و بدهی.

۱۰. ذخایر و تعهدات احتمالی.

اصل تفکیک

درآمد خدمات، آورده سرمایه‌گذار، تسهیلات دریافتی و وجوه معاملات مشتریان از نظر حسابداری یکسان نیستند.

نظام مالی باید این تفاوت‌ها را در ثبت و گزارش‌دهی رعایت کند.

۱۲-۱۹. الزامات نیروی انسانی و همکاری کارشناسان

در طراحی ساختار اجرایی، نوع رابطه کاری افراد باید مشخص شود.

انواع روابط قابل بررسی

استخدام.

قرارداد کار.

قرارداد مشاوره مستقل.

قرارداد پیمانکاری خدمات.

همکاری پروژه‌ای.

همکاری داوطلبانه مجاز.

کنترل‌های ضروری

۱. تعیین شرح وظایف.

۲. مشخص‌کردن مسئولیت‌ها.

۳. تعیین حق‌الزحمه.

۴. بررسی بیمه و مالیات.

۵. رعایت مقررات کار در موارد مشمول.

۶. تعهدات محرمانگی.

۷. مدیریت تعارض منافع.

۸. تعیین حقوق آثار تولیدشده.

۹. تعیین دوره و شرایط خاتمه.

۱۰. ثبت سوابق تحویل خدمات.

اصل مهم

عنوان «مشاور» یا «همکار پروژه‌ای» به‌تنهایی تعیین‌کننده ماهیت حقوقی رابطه نیست.

ماهیت واقعی همکاری و مقررات قابل اعمال باید بررسی شوند.

۱۲-۲۰. الزامات رقابت و جلوگیری از انحصار

زیست‌بوم فناوری و نوآوری اصناف نباید به ابزار محدودسازی رقابت یا اعطای امتیاز انحصاری غیرموجه تبدیل شود.

ریسک‌های قابل بررسی

۱. انتخاب انحصاری تأمین‌کننده بدون توجیه.

۲. تحمیل استفاده از یک پلتفرم به بنگاه‌ها.

۳. محدودسازی غیرموجه دسترسی رقبا.

۴. استفاده از داده‌های اختصاصی برای رقابت نامنصفانه.

۵. تبادل اطلاعات حساس میان رقبا به‌گونه‌ای که موجب اختلال در رقابت شود.

۶. وابستگی فنی و قراردادی غیرضروری.

۷. جانبداری در معرفی خدمات.

۸. استفاده نامناسب از جایگاه نهادی برای ایجاد مزیت تجاری.

اصول کنترلی

شفافیت معیارهای انتخاب.

مشارکت داوطلبانه.

امکان رقابت ارائه‌دهندگان.

قابلیت انتقال داده.

عدم اجبار به خرید خدمت تجاری.

بررسی تعارض منافع.

رعایت قوانین رقابت.

ارزیابی آثار بازار.

۱۲-۲۱. چارچوب مدیریت ریسک زیست‌بوم

برای مدیریت نظام‌مند ریسک‌ها، یک چرخه هفت‌مرحله‌ای پیشنهاد می‌شود.

مرحله اول: شناسایی

ثبت رویدادهای احتمالی که می‌توانند بر اهداف برنامه تأثیر بگذارند.

مرحله دوم: تحلیل

بررسی احتمال وقوع و شدت پیامد.

مرحله سوم: ارزیابی

تعیین سطح ریسک و مقایسه با معیار پذیرش.

مرحله چهارم: انتخاب پاسخ

تصمیم درباره اجتناب، کاهش، انتقال یا پذیرش ریسک در حدود مجاز.

مرحله پنجم: تعیین مسئول

مشخص‌کردن فرد یا نهاد مسئول اجرای اقدامات کنترلی.

مرحله ششم: پایش

بررسی دوره‌ای وضعیت ریسک و اثربخشی کنترل‌ها.

مرحله هفتم: گزارش و بازنگری

ارائه گزارش به مراجع مربوط و اصلاح تصمیم‌ها در صورت تغییر شرایط.

۱۲-۲۲. دسته‌بندی ریسک‌ها

ریسک‌های زیست‌بوم در دوازده گروه طبقه‌بندی می‌شوند.

۱. حقوقی و مقرراتی.

۲. نهادی و حکمرانی.

۳. مالی و نقدینگی.

۴. سرمایه‌گذاری.

۵. بازار و تقاضا.

۶. فناوری و زیرساخت.

۷. امنیت و محرمانگی.

۸. منابع انسانی.

۹. اجرایی و پروژه‌ای.

۱۰. قراردادها و تأمین‌کنندگان.

۱۱. اعتبار و اعتماد عمومی.

۱۲. توسعه جغرافیایی و ملی.

هر پروژه باید علاوه بر ریسک‌های عمومی، ریسک‌های اختصاصی خود را نیز ثبت کند.

۱۲-۲۳. مدل امتیازدهی ریسک

برای ارزیابی اولیه، یک ماتریس پنج‌درپنج پیشنهاد می‌شود.

احتمال وقوع

امتیازتفسیر
۱بسیار کم
۲کم
۳متوسط
۴زیاد
۵بسیار زیاد

شدت اثر

امتیازتفسیر
۱ناچیز
۲محدود
۳قابل توجه
۴شدید
۵بحرانی

فرمول اولیه

امتیاز ریسک = احتمال وقوع × شدت اثر

در نتیجه، امتیاز بین ۱ تا ۲۵ خواهد بود.

سطوح پیشنهادی

۱ تا ۴: پایین.

۵ تا ۹: متوسط.

۱۰ تا ۱۶: بالا.

۱۷ تا ۲۵: بحرانی.

ملاحظه

این ماتریس برای اولویت‌بندی مدیریتی مناسب است، اما احتمال و اثر را به‌صورت تقریبی اندازه‌گیری می‌کند.

همچنین برخی ریسک‌های قانونی، اخلاقی یا امنیتی، حتی با امتیاز پایین، ممکن است غیرقابل پذیرش باشند.

بنابراین، امتیاز عددی نباید جایگزین کنترل‌های الزامی شود.

۱۲-۲۴. ماتریس اولیه ریسک‌های زیست‌بوم

جدول زیر، فهرست نمونه ریسک‌ها برای مرحله طراحی است.

امتیازهای آن کارشناسی و فرضی هستند و باید در شروع برنامه توسط مسئولان مربوط بازنگری و تأیید شوند.

شناسهریسکاحتمالاثرامتیاز
R01آغاز فعالیت خارج از حدود اختیار۳۵۱۵
R02تأمین‌نشدن منابع مالی۴۴۱۶
R03مشارکت محدود اتحادیه‌ها۳۴۱۲
R04کیفیت نامناسب داده‌ها۴۳۱۲
R05انتخاب فناوری فاقد توجیه اقتصادی۴۴۱۶
R06وابستگی انحصاری به تأمین‌کننده۳۴۱۲
R07نقض محرمانگی اطلاعات۳۵۱۵
R08تعارض منافع در انتخاب مجری۳۵۱۵
R09ایجاد تعهدات مالی بدون پشتوانه۳۵۱۵
R10استقبال کمتر از انتظار بنگاه‌ها۴۴۱۶
R11عدم تحقق ارزش اقتصادی پایلوت۴۴۱۶
R12اختلال زیرساخت یا سامانه۴۳۱۲
R13اختلاف قراردادی۳۴۱۲
R14تغییر شرایط اقتصادی۵۴۲۰
R15توسعه ملی پیش از اثبات مدل۳۵۱۵
R16ضعف پشتیبانی پس از استقرار۴۳۱۲
R17انتشار ادعاهای اقتصادی غیرمعتبر۳۴۱۲
R18جابه‌جایی مدیران و اختلال در تداوم تصمیم‌ها۴۳۱۲

تفسیر

هدف این جدول، ایجاد فهرست اولیه برای بررسی است.

شدت واقعی ریسک‌ها به نوع پروژه، منابع، قراردادها، زیرساخت و شرایط اجرایی وابسته خواهد بود.

۱۲-۲۵. پاسخ به ریسک‌های کلیدی

ریسک R01: فعالیت خارج از اختیار

پاسخ پیشنهادی:

بررسی حقوقی پیش از اجرا.

تهیه ماتریس اختیارات.

ثبت مرجع تصویب.

ممنوعیت ایجاد تعهد بدون اختیار معتبر.

بازنگری قراردادها.

ریسک R02: کسری منابع مالی

پاسخ پیشنهادی:

اجرای مرحله‌ای.

تأمین حداقل نقدینگی ضروری.

کنترل تعهدات.

بودجه‌بندی سناریویی.

امکان کاهش دامنه پروژه.

ریسک R05: انتخاب فناوری نامناسب

پاسخ پیشنهادی:

نیازسنجی معتبر.

مقایسه راهکارها.

بررسی هزینه کل مالکیت.

آزمون محدود.

سنجش پذیرش کاربران.

ریسک R07: نقض محرمانگی

پاسخ پیشنهادی:

طبقه‌بندی داده.

مدیریت دسترسی.

قرارداد محرمانگی.

کنترل امنیتی.

برنامه پاسخ به رخداد.

ریسک R08: تعارض منافع

پاسخ پیشنهادی:

اظهارنامه منافع.

ثبت ارتباطات مؤثر.

تفکیک تصمیم و اجرا.

استفاده از ارزیاب مستقل.

مستندسازی انتخاب.

ریسک R14: تغییر شرایط اقتصادی

پاسخ پیشنهادی:

تحلیل حساسیت.

بازبرآورد دوره‌ای.

انعطاف در قراردادها.

کنترل نقدینگی.

بازنگری اولویت‌ها.

ریسک R15: توسعه شتاب‌زده ملی

پاسخ پیشنهادی:

الزام ارزیابی مستقل.

تعیین دروازه‌های توسعه.

اثبات قابلیت تکرار.

تأمین منابع مرحله جدید.

اجرای محدود در استان‌های منتخب.

۱۲-۲۶. دفتر ثبت ریسک

برای هر ریسک باید یک شناسنامه تهیه شود.

ساختار پیشنهادی

۱. شناسه.

۲. عنوان.

۳. شرح.

۴. علت.

۵. رویداد احتمالی.

۶. پیامد.

۷. احتمال.

۸. شدت اثر.

۹. امتیاز اولیه.

۱۰. کنترل‌های موجود.

۱۱. اقدام پیشنهادی.

۱۲. مسئول ریسک.

۱۳. موعد اقدام.

۱۴. امتیاز ریسک باقیمانده.

۱۵. وضعیت اجرا.

۱۶. تاریخ آخرین بازنگری.

اصل مدیریت

ریسک بدون مسئول مشخص، عملاً فاقد سازوکار پاسخ‌گویی خواهد بود.

۱۲-۲۷. شاخص‌های هشدار زودهنگام

علاوه بر پایش عملکرد، لازم است شاخص‌هایی برای شناسایی زودهنگام مشکلات تعریف شود.

این شاخص‌ها با عنوان KRI یا شاخص کلیدی ریسک شناخته می‌شوند.

شاخص‌های پیشنهادی

KRI-01: کاهش پوشش نقدینگی

کاهش مدت زمانی که منابع نقد آزاد می‌توانند هزینه‌های ضروری را پوشش دهند.

KRI-02: افزایش انحراف بودجه

افزایش هزینه واقعی یا تعهدشده نسبت به بودجه قابل مقایسه.

KRI-03: افت استفاده واقعی

کاهش نرخ استفاده مستمر از خدمات.

KRI-04: افزایش تأخیر پروژه

افزایش تعداد نقاط عطف سررسیدشده و محقق‌نشده.

KRI-05: افزایش شکایات

افزایش شکایات معتبر درباره کیفیت یا هزینه خدمات.

KRI-06: تمرکز تأمین‌کنندگان

افزایش وابستگی خدمات حیاتی به یک تأمین‌کننده.

KRI-07: ضعف کیفیت داده

افزایش رکوردهای ناقص یا ناسازگار.

KRI-08: رخدادهای امنیتی مهم

وقوع یا افزایش رخدادهای مؤثر بر محرمانگی، صحت یا دسترس‌پذیری.

KRI-09: تأخیر در تصمیم‌های قانونی

افزایش پرونده‌های دارای تعهد اجرایی معلق به دلیل نقص مجوز یا اختیار.

KRI-10: افت ارزش اقتصادی

عدم تحقق منافع اقتصادی در دوره‌های ارزیابی.

آستانه‌ها

مقادیر هشدار باید پس از تعیین خط مبنا و ظرفیت اجرایی مشخص شوند.

آستانه‌های مالی و حقوقی نباید صرفاً با استفاده از درصدهای عمومی و بدون تحلیل ریسک تعیین شوند.

۱۲-۲۸. ریسک‌های غیرقابل پذیرش

پیشنهاد می‌شود برای برخی موضوعات، قواعد توقف فوری یا عدم آغاز فعالیت تعریف شود.

موارد پیشنهادی

۱. فقدان اختیار قانونی لازم برای فعالیت تعهدآور.

۲. نبود منبع معتبر برای تعهد مالی ضروری.

۳. دسترسی غیرمجاز به داده‌های محرمانه.

۴. فعالیت مالی تحت نظارت بدون مجوز لازم.

۵. تعارض منافع مؤثر و مدیریت‌نشده.

۶. نقص امنیتی بحرانی که بهره‌برداری را غیرقابل قبول می‌کند.

۷. نقض آشکار حقوق مالکیت فکری یا محرمانگی.

۸. فقدان قرارداد معتبر برای فعالیت دارای تعهد قابل توجه.

۹. عدم انطباق جدی با الزامات قانونی لازم‌الاجرا.

۱۰. ایجاد خطر قابل توجه برای حقوق یا دارایی‌های ذی‌نفعان بدون کنترل کافی.

اصل کنترل

پروژه‌ای که با ریسک غیرقابل پذیرش مواجه است، نباید صرفاً به دلیل اهمیت اقتصادی یا فشار زمانی ادامه یابد.

۱۲-۲۹. نظام رسیدگی به رخدادها و بحران‌ها

برای مدیریت رخدادهای مهم، فرایند مشخصی باید طراحی شود.

مراحل پیشنهادی

۱. شناسایی رخداد.

۲. ثبت زمان و مشخصات.

۳. ارزیابی اولیه شدت.

۴. اطلاع‌رسانی به مسئول تعیین‌شده.

۵. اجرای اقدامات مهار.

۶. حفاظت از مستندات.

۷. بررسی آثار مالی، حقوقی و امنیتی.

۸. انجام اطلاع‌رسانی قانونی یا قراردادی لازم.

۹. بازیابی خدمت.

۱۰. تحلیل علت ریشه‌ای.

۱۱. اجرای اقدامات اصلاحی.

۱۲. تهیه گزارش نهایی.

نمونه رخدادها

نشت اطلاعات.

اختلال گسترده سامانه.

توقف خدمات حیاتی.

بروز اختلاف مالی جدی.

کشف تعارض منافع مؤثر.

از دست رفتن داده‌های مهم.

عدم ایفای تعهد پیمانکار.

بروز ادعای حقوقی مهم.

اصل مسئولیت

مسئول اطلاع‌رسانی و تصمیم‌گیری در هر سطح باید پیش از وقوع رخداد تعیین شود.

۱۲-۳۰. مدیریت تداوم کسب‌وکار

تداوم فعالیت زیست‌بوم در شرایط اختلال باید برای خدمات حیاتی برنامه‌ریزی شود.

الزامات

۱. شناسایی خدمات حیاتی.

۲. تعیین وابستگی‌ها.

۳. تعیین زمان قابل تحمل توقف.

۴. مشخص‌کردن روش‌های جایگزین.

۵. پشتیبان‌گیری از اطلاعات ضروری.

۶. تعیین مسئول بازیابی.

۷. آزمون دوره‌ای برنامه بازیابی.

۸. تأمین حداقل منابع لازم.

۹. مستندسازی روش بازگشت به وضعیت عادی.

۱۰. ارزیابی پس از رخداد.

ملاحظه

سطح هزینه و پیچیدگی برنامه تداوم فعالیت باید متناسب با اهمیت هر خدمت باشد.

۱۲-۳۱. نظام کنترل تغییرات

در طول اجرای سند ممکن است شرایط اقتصادی، مقررات یا نیازهای بنگاه‌ها تغییر کند.

به همین دلیل، سند باید دارای نظام کنترل نسخه و تغییرات باشد.

موارد ثبت

شماره نسخه.

تاریخ تغییر.

درخواست‌کننده.

شرح تغییر.

علت تغییر.

آثار مالی.

آثار حقوقی.

آثار زمانی.

آثار فناورانه.

مرجع تصویب.

تاریخ اجرا.

اصل کنترل

تغییرات مهم در بودجه، دامنه، مسئولیت‌ها یا قراردادها باید پیش از اجرا به تأیید مرجع مربوط برسند.

۱۲-۳۲. نظام نظارت و اطمینان‌بخشی

پیشنهاد می‌شود نظارت در سه سطح انجام شود.

سطح اول: کنترل اجرایی

توسط مدیر برنامه و مدیران پروژه.

تمرکز بر زمان‌بندی، هزینه، کیفیت و ریسک‌های جاری.

سطح دوم: نظارت مدیریتی

توسط ساختار راهبری و مراجع دارای اختیار.

تمرکز بر تحقق اهداف، رعایت مصوبات و سلامت اجرای برنامه.

سطح سوم: ارزیابی و رسیدگی مستقل

توسط ارزیاب یا متخصص واجد شرایط.

تمرکز بر صحت گزارش‌ها، اثربخشی اقتصادی، کنترل‌های مالی و موضوعات تخصصی.

اصل استقلال

برای پروژه‌های مهم، ارزیابی نتایج اقتصادی باید تا حد امکان مستقل از مجری پروژه صورت گیرد.

۱۲-۳۳. سازوکار تصویب سند

برای تبدیل سند حاضر به برنامه اجرایی، پیشنهاد می‌شود فرایند تصویب در چند مرحله انجام شود.

مرحله اول: بررسی کارشناسی

نسخه کامل سند توسط متخصصان مرتبط از نظر اقتصادی، نهادی، حقوقی، مالی و فناورانه بررسی شود.

مرحله دوم: اصلاح و نهایی‌سازی پیش‌نویس

نظرهای کارشناسی ثبت و نسخه اصلاح‌شده تهیه شود.

مرحله سوم: بررسی در اتاق اصناف تهران

سند برای بررسی در ساختار صلاحیت‌دار اتاق اصناف تهران ارائه شود.

مرحله چهارم: بررسی حقوقی و مالی

حدود اختیار، ساختار اجرایی، منابع، قراردادها و الزامات تصویب روشن شوند.

مرحله پنجم: تصویب اصل برنامه

مرجع دارای اختیار، درباره پذیرش چارچوب راهبردی و ادامه مراحل آماده‌سازی تصمیم بگیرد.

مرحله ششم: تصویب برنامه اجرایی و بودجه

پس از تهیه برنامه تفصیلی و تأمین منابع، تصمیم‌های مالی و اجرایی از مسیر قانونی مربوط اتخاذ شوند.

مرحله هفتم: صدور احکام و اختیارات اجرایی

مسئولان دارای اختیار مشخص شوند و شرح وظایف معتبر ابلاغ گردد.

مرحله هشتم: آغاز فعالیت‌های مصوب

فعالیت‌ها مطابق زمان‌بندی و در حدود منابع و اختیارات تأییدشده آغاز شوند.

۱۲-۳۴. تفکیک سطوح تصویب

پیشنهاد می‌شود مصوبات مورد نیاز در چهار سطح تفکیک شوند.

سطح اول: تصویب مفهومی و راهبردی

موضوع:

پذیرش ضرورت برنامه، مأموریت، اهداف و چارچوب کلی.

اثر:

اجازه ادامه بررسی و آماده‌سازی؛ نه مجوز نامحدود هزینه‌کرد.

سطح دوم: تصویب ساختار اجرایی

موضوع:

تعیین مسئول، دبیرخانه، شرح وظایف و حدود اختیار.

اثر:

ایجاد مسئولیت‌های اجرایی مشخص در چارچوب قانون.

سطح سوم: تصویب مالی و قراردادی

موضوع:

تأیید بودجه، منابع، قراردادها و تعهدات مشخص.

اثر:

امکان ایجاد تعهد صرفاً در محدوده مصوبه و مقررات.

سطح چهارم: تصویب اجرای پایلوت

موضوع:

تأیید پروژه معین با هدف، دامنه، مجری، هزینه و شاخص‌های ارزیابی مشخص.

اثر:

ورود پروژه به مرحله اجرای قراردادی.

اصل مهم

عبور از یک سطح تصویب، به معنای عبور خودکار از سایر سطوح نیست.

۱۲-۳۵. متن پیشنهادی مصوبه اولیه

موضوع: بررسی و تصویب چارچوب برنامه توسعه زیست‌بوم فناوری و نوآوری اصناف تهران

با توجه به ضرورت افزایش بهره‌وری، ارتقای توان فناورانه، توسعه بازار، بهبود خدمات و تقویت رقابت‌پذیری واحدهای صنفی، و با عنایت به ظرفیت‌های قانونی و نهادی اتاق اصناف تهران، پیشنهاد می‌شود مرجع صلاحیت‌دار، پس از بررسی کارشناسی و حقوقی، درباره موارد زیر اتخاذ تصمیم کند:

بند اول: چارچوب راهبردی «سند جامع توسعه زیست‌بوم فناوری و نوآوری اصناف ایران، با محوریت اجرای پایلوت در تهران و قابلیت توسعه ملی» به‌عنوان مبنای بررسی و برنامه‌ریزی توسعه‌ای مورد پذیرش قرار گیرد.

بند دوم: تدوین برنامه عملیاتی تفصیلی پایلوت تهران، شامل مطالعات پایه، انتخاب اتحادیه‌های مشارکت‌کننده، طراحی خدمات و امکان‌سنجی پروژه‌های منتخب، در چارچوب اختیارات قانونی پیگیری شود.

بند سوم: مدل حقوقی و اداری استقرار دبیرخانه اجرایی، شرح وظایف، حدود اختیارات و سازوکار گزارش‌دهی، توسط مسئولان ذی‌ربط بررسی و برای تصویب ارائه شود.

بند چهارم: برنامه تأمین مالی و بودجه پیشنهادی، پس از برآورد تفصیلی هزینه‌ها و تعیین منابع معتبر، از مسیر قانونی مربوط بررسی و تصویب شود.

بند پنجم: انتخاب اتحادیه‌ها و بنگاه‌های مشارکت‌کننده بر اساس معیارهای شفاف، ظرفیت اجرایی و مشارکت داوطلبانه انجام شود.

بند ششم: اجرای پروژه‌های فناورانه، مالی و تجاری، منوط به بررسی اقتصادی، حقوقی، امنیتی و انعقاد قرارداد معتبر باشد.

بند هفتم: برای هر پایلوت، شاخص‌های خط مبنا و روش ارزیابی اثربخشی پیش از آغاز اجرا تعیین شود.

بند هشتم: گزارش‌های پیشرفت و عملکرد به‌صورت دوره‌ای به مرجع تعیین‌شده ارائه شود.

بند نهم: توسعه برنامه به سایر اتحادیه‌ها یا مناطق خارج از محدوده اولیه، منوط به ارزیابی نتایج و اخذ توافقات و مصوبات لازم باشد.

بند دهم: مسئولیت اجرای مفاد این مصوبه، تنها در محدوده اختیاراتی خواهد بود که طبق قانون و تصمیم‌های معتبر به اشخاص یا واحدهای مسئول واگذار می‌شود.

تبصره: این مصوبه پیشنهادی، به‌خودی‌خود مجوز تأسیس شخصیت حقوقی جدید، ایجاد تعهد مالی، دریافت وجه، ارائه خدمات مالی تحت نظارت، دسترسی به داده‌های غیرمجاز یا انعقاد قرارداد خارج از حدود اختیارات قانونی محسوب نمی‌شود.

ملاحظه حقوقی

متن فوق نمونه پیشنهادی برای تصمیم‌سازی است.

مرجع صادرکننده، عنوان مصوبه، حدود اختیار، ترتیبات رأی‌گیری و متن نهایی باید پس از بررسی حقوقی مشخص شوند.

۱۲-۳۶. برنامه اجرایی پس از تصویب اولیه

پس از پذیرش چارچوب راهبردی، پیشنهاد می‌شود مجموعه اقدامات زیر در اولویت قرار گیرد.

اقدام اول: تعیین مسئول پیگیری

یک شخص یا واحد مسئول برای هماهنگی مراحل آماده‌سازی معرفی شود.

اقدام دوم: تکمیل بررسی حقوقی

وضعیت نهادی، اختیارات، منابع و قراردادهای مورد نیاز نهایی شود.

اقدام سوم: تدوین منشور اجرایی

مأموریت، دامنه، ساختار و شاخص‌های اولیه مشخص شود.

اقدام چهارم: انتخاب ساختار دبیرخانه

مدل استقرار و هزینه‌های اجرایی بررسی شود.

اقدام پنجم: تهیه بودجه تفصیلی

هزینه‌ها با استعلام و برآورد معتبر محاسبه شوند.

اقدام ششم: آغاز ارتباط با اتحادیه‌ها

اتحادیه‌های داوطلب شناسایی و بررسی شوند.

اقدام هفتم: طراحی مطالعه پایه

روش جمع‌آوری داده و نیازسنجی تهیه شود.

اقدام هشتم: آماده‌سازی بسته قراردادی

نمونه قراردادهای اصلی تکمیل شوند.

اقدام نهم: طراحی نظام کنترل عملکرد

شاخص‌ها و فرایند گزارش‌دهی مشخص شوند.

اقدام دهم: ارائه گزارش آمادگی آغاز

نتایج اقدامات فوق به مرجع دارای اختیار ارائه شود تا درباره شروع رسمی تصمیم‌گیری کند.

۱۲-۳۷. چک‌لیست آمادگی اجرای رسمی

پیشنهاد می‌شود پیش از صدور دستور آغاز برنامه، وضعیت موارد زیر بررسی شود.

ردیفالزاموضعیت مورد نیاز
۱سند راهبردیبررسی و تأیید در مرجع مربوط
۲مبنای حقوقی فعالیتاحراز شده
۳محدوده جغرافیاییمشخص
۴ساختار اجراییتصویب شده
۵مسئول برنامهدارای اختیار معتبر
۶شرح وظایفابلاغ شده
۷بودجه اولیهتصویب شده
۸منابع مالیمعتبر و قابل اتکا
۹نظام پرداختمشخص
۱۰برنامه زمانیتأیید شده
۱۱فرایند انتخاب مجریانمشخص
۱۲قراردادهای پایهبررسی حقوقی شده
۱۳سیاست داده و محرمانگیتأیید شده
۱۴کنترل‌های امنیتیمتناسب با ریسک
۱۵نظام مدیریت ریسکفعال
۱۶شاخص‌های عملکردتعریف شده
۱۷روش گزارش‌دهیمشخص
۱۸سازوکار رسیدگی به شکایاتتعیین شده
۱۹کنترل تعارض منافعبرقرار
۲۰شرایط توقف و توسعهمصوب

نتیجه چک‌لیست

برنامه تنها زمانی وارد مرحله تعهدآور شود که الزامات اساسی قانونی، مالی و اجرایی احراز شده باشند.

برخی اقدامات مطالعاتی و هماهنگی اولیه که فاقد تعهد مالی یا دسترسی غیرمجاز هستند، می‌توانند با اختیار معتبر در مرحله آماده‌سازی انجام شوند.

۱۲-۳۸. برنامه صدروزه تبدیل سند به عملیات

برنامه صدروزه زیر با برنامه فصل نهم هماهنگ است و دوره زمانی مستقلی به اجرای دوازده‌ماهه اضافه نمی‌کند.

روزهای ۱ تا ۳۰: حقوقی و نهادی

اقدامات:

۱. ارائه سند به مرجع بررسی‌کننده.

۲. دریافت نظرهای کارشناسی.

۳. بررسی اختیارات قانونی.

۴. تعیین مسئول پیگیری.

۵. تدوین منشور اجرایی.

۶. تهیه ماتریس اختیارات.

۷. شناسایی ریسک‌های اصلی.

۸. آماده‌سازی مدل دبیرخانه.

خروجی:

گزارش بررسی حقوقی و نهادی، منشور پیشنهادی و برنامه اقدامات بعدی.

روزهای ۳۱ تا ۶۰: مالی و اجرایی

اقدامات:

۱. تکمیل ساختار اجرایی.

۲. تهیه بودجه تفصیلی.

۳. شناسایی منابع مالی.

۴. تهیه قراردادهای پایه.

۵. تدوین فرایند انتخاب تأمین‌کنندگان.

۶. طراحی نظام گزارش‌دهی.

۷. تدوین سیاست‌های داده و امنیت.

۸. آغاز ارتباط با اتحادیه‌های داوطلب.

خروجی:

بسته اجرایی و مالی آماده ارائه برای تصویب.

روزهای ۶۱ تا ۱۰۰: آماده‌سازی پایلوت

اقدامات:

۱. آغاز مطالعات مجاز و مصوب.

۲. تکمیل فهرست مسائل.

۳. طراحی ابزار سنجش بلوغ دیجیتال.

۴. بررسی تأمین‌کنندگان.

۵. تدوین خدمات اولیه.

۶. آماده‌سازی شناسنامه پروژه‌ها.

۷. ثبت خط مبنای اولیه، در موارد قابل انجام.

۸. تهیه گزارش پیشرفت صدروزه.

خروجی:

گزارش آمادگی اجرای پایلوت‌ها و پیشنهاد تصمیم درباره مراحل بعد.

۱۲-۳۹. نظام گزارش‌دهی حقوقی و ریسک

پیشنهاد می‌شود گزارش‌های مدیریت ریسک در سه سطح ارائه شوند.

گزارش ماهانه

محتوا:

ریسک‌های باز.

تغییر شدت ریسک.

اقدامات کنترلی.

رخدادها.

مسائل حقوقی جدید.

وضعیت تعهدات.

تصمیم‌های مورد نیاز.

گزارش فصلی

محتوا:

ارزیابی ریسک کل برنامه.

وضعیت انطباق حقوقی.

عملکرد کنترل‌های مالی.

وضعیت تعارض منافع.

رخدادهای مهم.

اقدامات اصلاحی.

پیشنهاد اصلاح ساختار.

گزارش سالانه

محتوا:

ارزیابی جامع ریسک.

گزارش عملکرد کنترل‌های کلیدی.

وضعیت انطباق.

درس‌آموخته‌ها.

ریسک‌های توسعه.

پیشنهاد بهبود سال بعد.

۱۲-۴۰. مدیریت اختلافات

به دلیل تعدد قراردادها و بازیگران، احتمال بروز اختلاف وجود دارد.

برای کاهش هزینه و زمان رسیدگی، پیشنهاد می‌شود در قراردادها فرایند مرحله‌ای حل اختلاف پیش‌بینی شود.

مرحله اول: مذاکره مستقیم

تلاش برای حل مسئله توسط نمایندگان مجاز طرف‌ها.

مرحله دوم: بررسی مدیریتی

ارجاع موضوع به مدیران یا مراجع قراردادی تعیین‌شده.

مرحله سوم: میانجیگری یا کارشناسی توافقی

در صورت توافق طرف‌ها و تناسب موضوع.

مرحله چهارم: داوری یا رسیدگی قضایی

در مواردی که شرط داوری معتبر وجود دارد یا قانون و قرارداد مراجعه به مرجع صلاحیت‌دار را پیش‌بینی کرده‌اند.

ملاحظه

قابلیت ارجاع اختلاف به داوری و شرایط آن باید با توجه به ماهیت دعوا، وضعیت طرفین و مقررات لازم‌الاجرا بررسی شود.

۱۲-۴۱. برنامه مدیریت اعتبار و اعتماد

اعتماد واحدهای صنفی، اتحادیه‌ها و شرکای فناور یکی از سرمایه‌های اصلی زیست‌بوم است.

ازاین‌رو، ارتباطات عمومی باید بر اساس شفافیت و نتایج واقعی طراحی شود.

اصول

۱. تفکیک طرح پیشنهادی از طرح مصوب.

۲. تفکیک پروژه آغازشده از پروژه تکمیل‌شده.

۳. عدم اعلام منابع مالی تأمین‌نشده به‌عنوان سرمایه جذب‌شده.

۴. عدم اعلام تفاهم‌نامه به‌عنوان قرارداد اجرایی قطعی.

۵. عدم انتشار آمار غیرمعتبر.

۶. رعایت محرمانگی بنگاه‌ها.

۷. ارائه گزارش‌های قابل بررسی.

۸. پذیرش و اصلاح خطاهای اجرایی.

۹. اعلام محدودیت‌های ارزیابی.

۱۰. پرهیز از وعده‌های فاقد پشتوانه.

۱۲-۴۲. کنترل ریسک‌های توسعه ملی

توسعه ملی مرحله‌ای مستقل از اجرای پایلوت تهران است.

بنابراین، پیش از ورود به استان جدید باید علاوه بر بررسی موفقیت مدل تهران، شرایط اختصاصی منطقه جدید نیز ارزیابی شود.

شروط اصلی

۱. وجود توافق نهادی معتبر.

۲. شناسایی مسئله اقتصادی.

۳. وجود بنگاه‌های داوطلب.

۴. تعیین مسئول محلی.

۵. تأمین منابع.

۶. دسترسی به خدمات تخصصی.

۷. طراحی مدل ارزیابی.

۸. انطباق حقوقی و امنیتی.

۹. قابلیت پشتیبانی.

۱۰. تأیید مرجع دارای اختیار.

اصل توسعه

گسترش جغرافیایی نباید صرفاً برای افزایش تعداد استان‌های تحت پوشش انجام شود.

۱۲-۴۳. انطباق مدل مالی و اجرایی با بودجه مصوب

در فصل هشتم، سه سناریوی مالی فرضی برای مرحله تهران ارائه شد.

سناریوی پایه نمونه، رقمی در حدود ۷٫۰۱ میلیارد تومان را برای یک دوره دوازده‌ماهه نمایش می‌دهد.

این مبلغ حاصل مفروضات کارشناسی بوده و بودجه مصوب یا تعهد مالی تلقی نمی‌شود.

الزامات نهایی‌سازی

۱. تعیین دامنه واقعی.

۲. استعلام هزینه‌ها.

۳. تکمیل هزینه‌های قانونی.

۴. بررسی منابع.

۵. تهیه برنامه جریان نقدی.

۶. تعیین اولویت پرداخت‌ها.

۷. بررسی ریسک افزایش هزینه.

۸. تطبیق با مقررات مالی نهاد میزبان.

۹. تهیه مستندات تصویب.

۱۰. تعیین سقف تعهدات.

اصل احتیاط

هیچ قرارداد یا تعهد مالی نباید صرفاً بر اساس سناریوهای فرضی این سند منعقد شود.

۱۲-۴۴. نظام مستندسازی و کنترل نسخه سند

برای حفظ اعتبار سند در فرایند تصویب و اجرا، باید نظام کنترل نسخه ایجاد شود.

اطلاعات مورد نیاز

عنوان رسمی سند.

شماره نسخه.

تاریخ تهیه.

تهیه‌کنندگان.

بررسی‌کنندگان.

مرجع تصویب.

وضعیت تصویب.

تاریخ اجرا.

سوابق اصلاح.

فهرست پیوست‌ها.

سطح محرمانگی.

وضعیت اعتبار منابع.

طبقه‌بندی نسخه‌ها

نسخه پیش‌نویس کارشناسی

برای بحث، بررسی و اصلاح.

نسخه آماده تصویب

پس از تکمیل بررسی‌های حقوقی، مالی و تخصصی.

نسخه مصوب

پس از تأیید مرجع دارای اختیار.

نسخه اجرایی

شامل مصوبات، برنامه عملیاتی، بودجه، احکام و پیوست‌های لازم‌الاجرا.

اصل کنترل

نسخه مصوب باید با شناسه مشخص نگهداری شود و تغییرات بعدی مطابق فرایند کنترل تغییرات انجام گیرد.

۱۲-۴۵. بسته نهایی اسناد مورد نیاز

پیشنهاد می‌شود پس از تکمیل دوازده فصل، بسته نهایی سند شامل سه سطح باشد.

سطح اول: سند سیاستی و راهبردی

شامل:

۱. خلاصه مدیریتی.

۲. مبانی و ضرورت‌ها.

۳. تحلیل وضعیت موجود.

۴. مطالعات تطبیقی.

۵. تحلیل شکاف‌ها.

۶. معماری زیست‌بوم.

۷. مدل حکمرانی.

۸. راهبردها و برنامه‌های پیشران.

۹. مدل اقتصادی.

۱۰. برنامه عملیاتی.

۱۱. نقشه راه ملی.

۱۲. نظام پایش و ارزیابی.

۱۳. مدیریت ریسک و الزامات حقوقی.

سطح دوم: بسته اجرایی

شامل:

۱. منشور اجرایی.

۲. ساختار سازمانی.

۳. شرح وظایف.

۴. برنامه سال نخست.

۵. ماتریس مسئولیت‌ها.

۶. سبد پروژه‌ها.

۷. شناسنامه پایلوت‌ها.

۸. مدل مالی.

۹. برنامه تأمین منابع.

۱۰. نظام مدیریت ریسک.

۱۱. نظام گزارش‌دهی.

سطح سوم: پیوست‌های عملیاتی

شامل:

۱. فرم نیازسنجی.

۲. فرم سنجش بلوغ دیجیتال.

۳. فرم شناسنامه مسئله.

۴. فرم پیشنهاد پروژه.

۵. فرم ارزیابی تأمین‌کننده.

۶. فرم ارزیابی اقتصادی.

۷. نمونه قراردادها.

۸. توافق محرمانگی.

۹. سیاست مدیریت داده.

۱۰. اظهارنامه تعارض منافع.

۱۱. دفتر ثبت ریسک.

۱۲. فرم گزارش ماهانه.

۱۳. فرم ارزیابی پایلوت.

۱۴. متن مصوبه پیشنهادی.

۱۵. فهرست قوانین و منابع معتبر.

۱۲-۴۶. معیارهای نهایی آمادگی سند برای تصویب

پیشنهاد می‌شود پیش از ارائه نهایی، سند بر اساس هشت معیار بررسی شود.

معیار اول: اعتبار علمی و اقتصادی

آیا تحلیل‌ها بر مبانی روشن، منابع معتبر و داده‌های قابل بررسی استوار هستند؟

معیار دوم: انطباق حقوقی

آیا حدود اختیارات و مقررات مرتبط مشخص شده‌اند؟

معیار سوم: انسجام ساختاری

آیا اهداف، راهبردها، برنامه‌ها، پروژه‌ها و شاخص‌ها با یکدیگر ارتباط منطقی دارند؟

معیار چهارم: قابلیت اجرا

آیا مسئولیت‌ها، زمان‌بندی و خروجی‌ها روشن هستند؟

معیار پنجم: قابلیت تأمین مالی

آیا منابع و هزینه‌ها به‌صورت قابل دفاع برآورد شده‌اند؟

معیار ششم: مدیریت ریسک

آیا ریسک‌های مهم شناسایی و کنترل شده‌اند؟

معیار هفتم: قابلیت ارزیابی

آیا نتیجه اقتصادی برنامه قابل اندازه‌گیری است؟

معیار هشتم: توسعه‌پذیری

آیا مدل قابلیت انطباق با شرایط سایر مناطق را دارد؟

۱۲-۴۷. شروط تصویب نهایی برنامه عملیاتی

پیشنهاد می‌شود تصویب اجرایی برنامه، منوط به ارائه حداقل اسناد زیر باشد.

۱. گزارش حقوقی تأییدشده.

۲. منشور اجرایی.

۳. ساختار مسئولیت‌ها.

۴. بودجه تفصیلی.

۵. منابع مالی معتبر.

۶. برنامه جریان نقدی.

۷. شناسنامه پایلوت‌ها.

۸. برنامه زمان‌بندی.

۹. روش انتخاب مجریان.

۱۰. سیاست داده و امنیت.

۱۱. نظام کنترل تعارض منافع.

۱۲. شاخص‌های عملکرد.

۱۳. برنامه مدیریت ریسک.

۱۴. گزارش آمادگی شروع.

اصل نهایی

در صورت ناقص‌بودن برخی اسناد، می‌توان تصویب را به بخش‌های آماده و فاقد ریسک غیرقابل قبول محدود کرد.

این رویکرد از توقف کامل برنامه جلوگیری می‌کند، بدون آنکه ضرورت رعایت الزامات قانونی و مالی نادیده گرفته شود.

۱۲-۴۸. جمع‌بندی فصل دوازدهم

توسعه زیست‌بوم فناوری و نوآوری اصناف ایران، علاوه بر برخورداری از راهبرد و ظرفیت اجرایی، نیازمند نظامی معتبر برای مدیریت ریسک، انطباق حقوقی، پاسخ‌گویی و کنترل تعهدات است.

در این فصل، چارچوبی جامع برای بررسی الزامات حقوقی، تنظیم روابط نهادی، مدیریت قراردادها، حفاظت از داده، مالکیت فکری، تأمین مالی، امنیت و رقابت ارائه شد.

همچنین نظام مدیریت ریسک در قالب چرخه شناسایی، تحلیل، ارزیابی، پاسخ، پایش و گزارش‌دهی طراحی شد و برای مرحله نخست، فهرستی از ریسک‌های مهم و اقدامات کنترلی پیشنهاد گردید.

از نظر حقوقی، تأکید شد که اتاق اصناف تهران و سایر نهادهای مشارکت‌کننده باید صرفاً در محدوده وظایف و اختیارات قانونی خود فعالیت کنند.

ارکان پیشنهادی زیست‌بوم، از جمله شورای راهبری و دبیرخانه اجرایی، جایگزین مراجع قانونی تصمیم‌گیری، نظارت یا تصویب نخواهند شد.

همچنین فعالیت‌های مالی، تجاری و فناورانه باید متناسب با ماهیت خود، از طریق ساختارهای حقوقی معتبر و قراردادهای روشن انجام شوند.

یکی از اصول مهم این فصل، تفکیک تصویب راهبردی از تصویب اجرایی و مالی بود.

بر این اساس، تصویب اصل سند نمی‌تواند به‌تنهایی مبنای ایجاد تعهدات مالی، عقد قراردادهای تجاری یا انجام فعالیت‌های نیازمند مجوز قرار گیرد.

برای تبدیل سند به برنامه اجرایی، مسیر مشخصی شامل بررسی کارشناسی، اصلاح پیش‌نویس، بررسی حقوقی و مالی، تصویب ساختار، تعیین منابع، صدور اختیارات معتبر و آغاز پروژه‌های مصوب پیشنهاد شد.

در کنار این موارد، مدیریت ریسک باید به بخشی از فعالیت مستمر دبیرخانه و ساختار راهبری تبدیل شود.

زیست‌بوم باید توانایی شناسایی زودهنگام مشکلات، کاهش آثار نامطلوب، اصلاح پروژه‌های کم‌اثر و توقف فعالیت‌های فاقد توجیه اقتصادی یا قانونی را داشته باشد.

در نهایت، اعتبار و پایداری این برنامه به سه عامل وابسته خواهد بود:

نخست، مشروعیت حقوقی و شفافیت نهادی.

دوم، انضباط مالی و مدیریت مسئولانه ریسک.

سوم، توانایی اثبات ارزش اقتصادی واقعی و قابل اندازه‌گیری برای واحدهای صنفی.

بنابراین، اصل محوری فصل دوازدهم چنین تعریف می‌شود:

«هر اقدام باید دارای مبنای قانونی باشد، هر تعهد باید پشتوانه معتبر داشته باشد، هر ریسک باید مسئول مشخصی داشته باشد و هر توسعه باید بر پایه شواهد واقعی انجام شود.»

با تحقق این اصول، سند جامع توسعه زیست‌بوم فناوری و نوآوری اصناف ایران می‌تواند از یک چارچوب راهبردی به برنامه‌ای معتبر، قابل اجرا، پاسخ‌گو و توسعه‌پذیر تبدیل شود.

منابع و مستندات پایه فصل دوازدهم

۱. قانون نظام صنفی کشور مصوب ۱۳۸۲ و اصلاحات و الحاقات بعدی، از جمله اصلاحات ۱۴۰۳؛ به‌ویژه مواد ۲۰ مکرر، ۳۲، ۳۷، ۳۷ مکرر، ۴۱، ۴۵ و مقررات مربوط به نظارت و بودجه.

https://www.irancodify.com/b/قانون_نظام_صنفی_کشور_مصوب_1382-12-24

۲. قانون تجارت الکترونیکی مصوب ۱۳۸۲؛ به‌ویژه مقررات داده‌پیام، حمایت از مصرف‌کننده، داده‌های شخصی و اسرار تجاری.

https://adlio.ir/law/قانون-تجارت-الکترونیکی-مصوب-1382-10-17/

۳. قانون مدیریت داده‌ها و اطلاعات ملی مصوب ۱۴۰۱.

https://www.ekhtebar.ir/قانون-مدیریت-داده-ها-و-اطلاعات-ملی/

۴. قانون جرایم رایانه‌ای مصوب ۱۳۸۸ و اصلاحات بعدی.

https://lawlex.ir/laws/jarayem-rayaneei

۵. قانون حمایت از مالکیت صنعتی مصوب ۱۴۰۳؛ به‌ویژه مقررات اسرار تجاری و رقابت غیرمنصفانه.

https://rc.majlis.ir/fa/law/print_version/1809131

۶. قانون حمایت از حقوق پدیدآورندگان نرم‌افزارهای رایانه‌ای مصوب ۱۳۷۹.

https://www.irancodify.com/b/قانون_حمایت_از_حقوق_پدید_آورندگان_نرم_افزارهای_رایانه_ای_مصوب_1379-10-04

۷. قانون برگزاری مناقصات مصوب ۱۳۸۳ و اصلاحات بعدی؛ برای بررسی شمول مقررات بر قراردادهای مرتبط.

۸. بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران؛ بخشنامه شماره ۰۵/۱۸۴۴۶۲ مورخ ۱۴۰۵/۰۷/۲۱ درباره الزامات ابزارهای تأمین مالی زنجیره تولید.

۹. ISO 31000:2018. Risk Management – Guidelines.

https://www.iso.org/standard/65694.html

۱۰. NIST (2024). The NIST Cybersecurity Framework 2.0.

https://doi.org/10.6028/NIST.CSWP.29

۱۱. OECD. Guidelines for Managing Conflict of Interest in the Public Service.

https://legalinstruments.oecd.org/public/doc/130/body-text.en.html

۱۲. فصل‌های اول تا یازدهم سند جامع توسعه زیست‌بوم فناوری و نوآوری اصناف ایران.

یادداشت حقوقی نهایی: این فصل، چارچوب کارشناسی مدیریت ریسک و انطباق است و جایگزین نظر حقوقی اختصاصی درباره شخصیت حقوقی اتاق اصناف تهران، وضعیت قراردادها، اختیارات صاحبان امضا یا مجوزهای فعالیت نیست. پیش از ارائه نسخه لازم‌الاجرا، باید آخرین قوانین، آیین‌نامه‌ها، مصوبات و بخشنامه‌های مرتبط از مراجع رسمی کنترل و گزارش انطباق تهیه شود. ماتریس ریسک، متن مصوبه و سایر فرم‌های پیشنهادی نیز تا زمان تصویب در مرجع صلاحیت‌دار، ماهیت پیش‌نویس دارند.

عبارت موردنظر را بنویسید؛ میان‌بر Ctrl+K.